تهران 26 مرداد 88، استقلال آزادی جمهوری ایرانی


نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

آیت الله خزعلی

  آیت اله خزعلی:         اگر به منزل بنده بياييد مى بيند كه زنگ خانه هم با صداى «يا علی» است. چرا مردم جوانه زدن درختان را در بهار جشن می‌گیرند ولی روزی را که پیامبر اکرم دستان علی را بعنوان جانشین خود به آسمان بلند کرد همچون نوروز جشن نمی‌گیرند؟   شیخنا که اسم و رسمش خزعلی‌ست ساز و ضربِ دربِ خانه‌ش یاعلی‌ست   شغل ِ اول یاوه گویی روز و شب شغل ِ دوم درس ِ جادو جنبلی ست   مفتخواری از شمار  دلقکان اصل و آل و کار و بارش ازگلی ست   دخلش از میلیاردها بالا زده حرفه‌اش « لاکن » ز جنس ِ تنبلی‌ست   جبه و دستار و تنبانش نگر حاصل ِ منچستر است و ململی‌ست   در همان شورای رسوای کذا پاسدار ِ بیضه‌ی شخص ِ ولی‌ست   در وزغ‌آباد ِ آروغ و دروغ بلبلی نام‌آور ِ صوت ِ جلی‌ست   مدعی‌ی جشن ِ نوروز  و بهار دشمن شیراز و رشت و انزلی ست   عاشق ِ عید ِ غدیر ِ خم بود گر چه در این ادعایش هلهلی ست   اهل ِ سور و سات و اشکم ، بی گمان سینه چاک ِ دنبلان ِ دمبلی‌س...
بیشتر بخوانيد

صدر حاج سید جوادی: مردم از حکومت جمهوری اسلامی ناراضی هستند

تصویر
شنبه ، 14 شهریور 1388 «نهضت آزادی ایران»، تشکل سیاسی پنجاه‌ساله طیف معروف به ملی-مذهبی، هفته گذشته با انتشار بیانیه‌ای با عنوان «پیام امید به ملت ایران»، از روند دادگاهی که برخی از متهمان آن معترضان به نتیجه اعلام شده انتخابات ریاست جمهوری ۲۲ خردادماه هستند ابراز تاسف کرد. در این بیانیه آمده است که در این دادگاه «شماری از اعضای برجسته احزاب اصلاح‌طلب از جمله حزب جبهه مشارکت ایران اسلامی، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران و حزب کارگزاران سازندگی ایران حضور یافته، به اعتراف علیه خویش مجبور شده‌اند. بی‌تردید، این دادگاه‌ها نمایشی بوده و با اهداف سیاسی، به قصد حذف نیروهای منتقد و اصلاح‌طلب، تشکیل شده‌اند.» «نهضت آزادی ایران» همچنین در این بیانیه تشکلات سیاسی را به تقویت راهبرد اصلاح‌طلبی، و مردم را به پرهیز از خشونت و ادامه اعتراض به شیوه‌های قانونی و مسالمت‌آمیز فراخوانده است. امیرمصدق کاتوزیان در گفت‌وگو با احمد صدر حاج‌سیدجوادی، عضو ارشد «نهضت آزادی ایران» در تهران، علت صدور این بیانیه را پرسیده است. احمد صدر حا...
بیشتر بخوانيد

یادداشت شادی صدر پس از آزادی

تصویر
یاد بعضی نفرات... تاریخ: 8 مرداد 1388 شادی صدر الان درست دو روز است كه بيرون آن ديوارهاي بلند لايه لايه ام. دو روزپيش اين موقع در راهروي دراز طبقه پايين 209، با چادر زندان و چشم بند، نشسته بودم، منتظر كه كسي بيايد و مرا از در بيرون ببرد و بعد از 12 روز بگويد: چشم بندتونو برداريد! و اين، يعني آزادي كه در تمام آن روزها، چهره آبيش پيدا نبود. در تمام آن روزهايي كه در سلول راه مي رفتم و به دريا فكر مي كردم. دختري كه مثل همه بچه هاي دنيا، مادرش را انتخاب نكرده است.در تمام آن روزها، صبح و ظهر و شب به خودم مي گفتم: تو، كارت را انتخاب كرده بودي اما او انتخاب نكرده بود كه مادرش فعال جنبش زنان باشد، كه از صبح تا شب در حال دويدن باشد و شب هم پاي كامپيوتر خوابش ببرد. او انتخاب نكرده بود كه مادرش براي بار دوم از 209 سر در بياورد؛ جايي كه نه رفتنت به آن به اختيار خودت است و نه بيرون آمدن از آن؛ مكان تعليق و حس فلج كننده ناتواني مطلق. زنداني بودن در جايي مثل 209 مقوله اي است كه وقتي مادر بودن را به آن اضافه مي كني، رنج شكل ديگري پيدا مي كند، شكلي كه توضيحش سخت و بسته به حال هر لحظه ات تغيير يابنده است...
بیشتر بخوانيد